|
 Urodził
się 3 grudnia 1880 r. w Küstrin (obecnie Kostrzyn), jako syn Generała
majora Moritz'a Bock'a i Olgi (z domu von Falkenhayn, bliskiej krewnej
Ericha von Falkenhayna).
W 1898 r. Fedor von Bock jako porucznik został
przydzielony do V Regimentu. W 1905 r. zostaje mianowany adiutantem zaś
w dwa lata później adiutantem regimendzkim. W 1910 r. zostaje skierowany
na dwuletni kurs do Sztabu Generalnego. W czasie I wojny światowej von
Bock pracował w Sztabie Generalnym. W 1916 r. zostaje mianowany majorem.
Zaś w kwietniu 1918 r. zostaje odznaczony Pour le Mérite. Po zakończeniu
wojny w 1919 r. Fedor von Bock zostaje w Reichswehrze. Tam też 1 lutego
1929 r. zostaje promowany do stopnia Generalmajor, zaś 1 lutego 1931 r.
zostaje promowany do stopnia Generalleutnant.
Na początku 1931 r. został mianowany dowódcą II Okręgu Wojskowego (jako
ówczesny Generalleutnant), znajdującego się z siedzibą w Szczecinie. W
1934 roku utrzymywał się na stanowisku dowódcy 2 dywizji piechoty. W
1936 r. żeni się z Wilhelminą von der Osten, która urodziła mu córeczkę.
Jesienią 1936 r. podczas nowych zmian personalnych został mianowany
dowódcą 3 Grupy Armii, która znajdowała się wraz ze sztabem w Dreźnie. 1
marca 1938 r. zostaje mianowany Generaloberstem. W 1938 r. podczas
zajmowania Austrii przez wojska niemieckie został wyznaczony na
Głównodowodzącego wojsk interwencyjnych. Wydany przez niego rozkaz z dn.
11.03.1938 r. mówił:
"...Jeżeli jakieś grupy ludności (Bevölkerungsteile) będą uczestniczyły
w walce, należy bezwzględnie zastosował prawo wojenne. To samo dotyczy
wrogich wystąpień jakiegokolwiek rodzaju, a więc wszelkich form biernego
oporu przeciwko zarządzeniom i przedsięwzięciom armii niemieckiej...".
Po zajęciu Austrii na rozkaz Hitlera wojska tego państwa zostały
wcielone do Wehrmachtu. Żołnierze tzw. "południowych Niemiec" musieli
składać przysięgę na wierność Führerowi. Spośród 50 000 żołnierzy 126
nie dokonało tego aktu. Natomiast z tej liczby 123 było pochodzenia
żydowskiego. W 1939 r. był dowódcą G. A. "Nord" nacierającej na Polskę z
Prus Wschodnich i Pomorza. Walcząc w Polsce, po ciężkich bojach jego
wojska opanowały "korytarz pomorski" rozbijając armię "Pomorze" i
"Modlin", na północnym Mazowszu. 8 września Fedor wydał rozkaz, w którym
nakazywał m. in. 3 Armii sforsowanie Bugu na odcinku Wyszków - Małkinia.
Wojskom niemieckim zależało bowiem, na jak najszybszym odcięciu drogi
odwrotu oddziałom polskim. Po przełamaniu obrony nad Narwią skierował
wojska w kierunku Brześcia nad Bugiem. Dowódca utworzonej 3 X 1939 r.
Grupy Armii "B". W maju włączono do niej 18 Armię i oddziały von Bocka
rozwinęły natarcie na Holandię i północną Belgię wzdłuż granicy
holenderskiej do Akwizgranu. W wyniku operacji zaczepnych rozpoczętych
10 V 1940 r. jego wojska podbiły Holandię oraz współdziałając z Grupą
Armii "A" zniszczyły siły aliantów w północnej Belgii. 5 VI 1940 r. jego
wojska przełamały obronę francuską nad Sommą i zajęły Paryż, opanowując
Półwysep Bretoński. 19 lipca 1940 r. zostaje mianowany Feldmarszałkiem.
Po pokoju z Francją wojska von Bocka obsadziły linię demarkacyjną na
południe od Loary i w pasie nadmorskim po Pireneje. Już wiosną 1940 r.
wraz z gen. Halderem Fedor zaczął snuć plany zawarcia pokoju z Anglią i
Francją.
W 1941 r. walcząc w ZSRR został mianowany dowódcą Grupy Armii "Mitte".
Odnosił zwycięstwa w rejonie Wiaźmy i Smoleńska (dzisiejsza Białoruś).
Za zdobycie Smoleńska Hitler obiecał mu przemianowanie tego miasta na
Bockburg. 15 lipca Niemcy zdobywają Smoleńsk biorąc do niewoli 300 000
jeńców. Zaś 21 lipca odbywa się pierwszy nalot na Moskwę. Do końca roku
będzie ich ogółem 75. 6 września 1941 r. Hitler w dyrektywie nr 35
polecił von Bockowi przygotowanie planu ataku na Moskwę. Von Bock
zamierzał poprzez uderzenie jednostek pancernych z rejonu Duchowszczyzny,
Rosławia i Szostki przełamać obronę radziecką.
Bitwa o Moskwę rozpoczęła się 30 września od uderzenia na Jampol -
Głuchów - Putywl na kierunku Orła. O godzinie 6.15 2 października
rozpoczęła się operacja "Tajfun". Następnego dnia po przebyciu 250 km 4
dywizja pancerna dociera do Orła. 5 listopada von Bock odwiedza
Guderiana, aby dokonać przeglądu sytuacji. W końcu listopada 1941 r. na
przyczółku na Wołdze rozpoczęto dalsze działanie na kierunku
moskiewskim. 3 grudnia wojska niemieckie dochodzą do moskiewskiej pętli
autobusowej mieszczącej się w miejscowości Chimki. Zatem pancerne zagony
Hitlera stanęły w odległości 20 km od stolicy wielkiego ZSRR. Według
relacji Otto Skorzennego, który w tym czasie walczył w 2 dyw. panc SS "Das
Reich" twierdził, iż jednostki gen. Hoepnera podeszły na odległość 8 km
od granic miasta, jednakże niemieccy motocykliści wycofali się z
niewyjaśnionych przyczyn. Po klęsce pod Moskwą, tj. 19 grudnia 1941 r,
został zdjęty ze stanowiska. Guderian podaje, że Bock ustąpił na skutek
choroby z zajmowanego stanowiska 20 grudnia, a jego następcą został
mianowany von Kluge.
W okresie od stycznia do lipca 1942 r. piastował funkcję dowódcy G. A. "Süd"
(na to stanowisko został skierowany po śmierci von Reichenau'a), lecz po
poniesionych klęskach został ponownie zdjęty ze stanowiska. Jego
następcą na tym stanowisku został mianowany Maximilian von Weichs. Od
tego też czasu Fedor von Bock wycofał się z życia politycznego
przechodząc w stan spoczynku.
Jeszcze przed 1944 r. spiskowcy za wszelką cenę starali się pozyskać
osobę feldmarszałka, lecz on oświadczył, że nie weźmie udziału w żadnym
puczu, który by nie cieszył się poparciem Himmlera i SS. Mimo tego
został uznany przez sympatyków Hitlera za "zdrajcę".
Zmarł 4 maja 1945 w Oldenburgu na skutek ran odniesionych dzień
wcześniej w wyniku ataku brytyjskiego samolotu szturmowego.
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
