|
 Uczył
się w gimnazjum w Żytomierzu, a następnie studiował medycynę na
Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Od 1908 r. należał do Związku
Walki Czynnej, a od 1912 r. do Związku Strzeleckiego. Ukończył w 1913 r.
szkołę podoficerską, a następnie oficerską Związku Strzeleckiego. Po
wybuchu I wojny światowej przerwał studia i od sierpnia 1914 r. służył w
Legionach Polskich. Dowodził plutonem w 1. Pułku Piechoty, potem
kompanią w 5. Pułku Piechoty, a następnie został adiutantem w 7. Pułku
Piechoty w składzie I Brygady. Był ranny w bitwie pod Łowczówkiem 25
grudnia 1914 r. Po kryzysie przysięgowym w 1917 r. został internowany w
obozie w Beniaminowie, w którym przebywał od lipca 1917 r. do kwietnia
1918 r. Do października tego roku sprawował funkcję dowódcy Okręgu
Krakowskiego Polskiej Organizacji Wojskowej.
31 października 1918 r. wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Był
dowódcą kompanii, a następnie batalionu w 5. Pułku Piechoty Legionów. W
listopadzie 1918 r. uczestniczył w odsieczy polskiej dla opanowanego
przez Ukraińców Przemyśla, a następnie Lwowa. W 1919 r. ukończył wojenny
kurs Szkoły Sztabu Generalnego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej
1919/1920 r. pełnił następujące funkcje (od 10 października 1919 r.):
oficera operacyjnego w 1. Dywizji Piechoty Legionów, szefa III Oddziału
GO gen. Edwarda Rydza-Śmigłego, szefa III Oddziału 3. Armii, a od
października 1920 r. szefa sztabu 3. Armii.
1 listopada 1920 r. rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu.
Po powrocie do Polski we wrześniu 1922 r., objął stanowisko I oficera w
sztabie Inspektoratu Armii w Wilnie. Od 25 maja 1925 r. był zastępcą
szefa Oddziału IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej. Od października 1925 r.
dowodził 37. Pułkiem Piechoty w Kutnie. W okresie od listopada do
grudnia 1926 r. był szefem III Oddziału Sztabu Generalnego. W styczniu
1927 r. został dowódcą piechoty dywizyjnej 26. Dywizji Piechoty w
Skierniewicach, a w czerwcu 1930 r. – piechoty dywizyjnej 14. Dywizji
Piechoty w Poznaniu. W październiku 1930 r. objął funkcję oficera w
Inspektoracie Armii w Toruniu. 1 listopada 1931 r. został dowódcą 3.
Dywizji Piechoty Legionów w Zamościu. W okresie od 12 października 1935
r. do 23 marca 1938 r. sprawował funkcję generała do prac przy
Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych w Toruniu. Jednocześnie jesienią
1938 r. na 3 miesiące został dowódcą Samodzielnej Grupy Operacyjnej
"Śląsk", która przeprowadziła akcję przyłączenia Zaolzia do Polski. 23
marca 1939 r. objął dowodzenie Armii "Pomorze". W sierpniu tego roku
uczestniczył w pracach planistycznych dotyczących ewentualnego użycia
Korpusu Interwencyjnego w Gdańsku. Utworzenie Korpusu i wysunięcie jego
jednostek silnie na północ zburzyło jednak obronne plany Armii Pomorze i
doprowadziło już w trakcie wojny do jej klęski.
Podczas wojny obronnej 1939 r. dowodził Armią "Pomorze" w składzie:
Pomorska Brygada Kawalerii, 9. Dywizja Piechoty, 15. Dywizja Piechoty,
27. Dywizja Piechoty, 4. Dywizja Piechoty, 16. Dywizja Piechoty, 26.
Dywizja Piechoty (od 5 września), Chełmińska Brygada Obrony Narodowej,
Pomorska Brygada Obrony Narodowej, Oddział Wydzielony Wisła. Jego Armia,
zagrożona z dwóch stron, stoczyła trzy krwawe bitwy: w Borach
Tucholskich, pod Bydgoszczą i Nakłem. 9 września podporządkował się
dowództwu Armii "Poznań" gen. Tadeusza Kutrzeby, aby następnie wziąć
udział w bitwie nad Bzurą, podczas której walczył pod Łowiczem i
Sochaczewem. 14 września – wobec otrzymania meldunku o dużych siłach
nieprzyjaciela, zdążających w kierunku pola walki – podjął decyzję
wycofania swoich sił na północny brzeg Bzury, co doprowadziło do
generalnego odwrotu obu Armii w kierunku na Warszawę. 21 września dostał
się do niewoli niemieckiej.
Przebywał w oflagach: IV B Königstein, VIII E Johannisbrunn i VIIa
Murnau. Po uwolnieniu w kwietniu 1945 r. przez wojska amerykańskie,
pozostał na emigracji najpierw w Wielkiej Brytanii, a w 1954 r.
przeniósł się do USA. Działał w organizacjach polonijnych, m.in. w Nowym
Jorku był przewodniczącym Koła Legionistów i Peowiaków w Ameryce. Zmarł
21 listopada 1966 r. w Glencove (wyspa Long Island w stanie Nowy Jork).
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
