|
WALTER VON BRAUCHITSCH (1881-1948)
|
 Urodził się 4 października 1881 r. w rodzinie pruskich junkrów. Podtrzymywał jej tradycje już samym ukończeniem Akademii wojskowej w 1900 r. Miał stopień podporucznika. Podczas I wojny światowej osiągnął stopień oficera sztabu generalnego. Jako zwolennik hitleryzmu od 1928 r. piastował wysokie stanowiska w Reichswehrze. W 1933 r. stanął na czele I Okręgu Wojskowego w Królewcu, obejmując to stanowisko po gen. von Blombergu, a w 1937 r. uzyskał nominację na dowódcę nowo powstałego „Gruppen-komando" w Lipsku. Następny awans uzyskał 4 lutego 1938 r., kiedy został dowódcą wojsk lądowych w miejsce gen. von Fritscha. To właśnie jemu powierzone zostało dowództwo kampanii przeciw Polsce i pod jego bezpośrednimi rozkazami znalazły się Armia „Południe" i Armia „Północ", które zaatakowały Polskę. Jego koncepcja ataku na Polskę oparta była na kleszczowym uderzeniu z dwóch stron. Niemal natychmiast po kampanii w Polsce von Brauchitsch przygotowuje „żółty plan" — plan podboju Francji. Jest on gotowy już 19 października 1939 r. Brauchitsch, podobnie jak Halder, przewiduje, że ofensywa francuska wymagać będzie zaangażowania ogromnego potencjału zarówno ludzkiego jak i zbrojeniowego. Sugeruje więc przesunięcie daty ataku na Norwegię, przewidzianego początkowo na kwiecień 1940 r. Kiedy Hitler 23 listopada 1939 r. przedstawia swój plan podboju Europy, szef armii lądowych podaje się do dymisji. Nie zostaje ona jednak przyjęta. Wbrew sobie von Brauchitsch przygotowuje kampanię, z którą się nie zgadza. Ostatecznie we Francji zrealizowana zostanie strategia von Mansteina, koncentrująca atak niemiecki na linii Ardenów. Po uzgodnieniu wszystkich planów: Hitlera, Haldera, von Schlieffena, von Mansteina, von Rundstedta, Brauchitschowi podlegały armie B (von Bocka), A (von Rundstedta) i C (von Leeba) oraz dwie armie rezerwy, łącznie 137 dywizji. Ofensywa, którą kierował na froncie zachodnim Niemiec, trwała od 10 maja do 22 czerwca 1940 r. Doprowadził on do zajęcia Holandii, Belgii i Francji. Pełen satysfakcji z odniesionych sukcesów przedstawił Hitlerowi natychmiast, bo już 13 lipca, plan kolejnej kampanii: przeciwko Wielkiej Brytanii. Za zasługi został 19 lipca wyniesiony do godności feldmarszałka, a 22 lipca zlecił Halderowi rozpatrzenie rozmaitych wariantów kampanii przeciwko ZSRR. 19 listopada przyjął dowodzenie realizacji planu „Otto". Przewidywał on utworzenie trzech armii: Północ, Południe i Centrum i jednoczesne uderzenie z trzech kierunków na Leningrad, Moskwę i Kijów. Głównym celem miała być Moskwa. 5 grudnia plan ten został zaakceptowany przez Hitlera z zastrzeżeniem, że atak z południa nastąpi nieco później niż atak z północy i atak centralny. Tak czy inaczej ofensywa miała zakończyć się przed nastaniem zimy, by nie powtórzyć błędów kampanii napoleońskiej. Początkowo atak na ZSRR miał nastąpić 15 kwietnia 1940 r., ale 3 lutego Brauchitsch i Halder złożyli nowe raporty odnośnie do planowanej kampanii. Plan inwazji na ZSRR ostatecznie otrzymał nazwę „Barbarossa" według instrukcji Hitlera z 18 grudnia 1940 r. Wiosną 1941 r. Brauchitsch nadzoruje operacje Wehrmachtu na Bałkanach i na Krecie. Pierwsza z nich rozpoczęła się 6 kwietnia; druga — 20 maja. Jakkolwiek obie były uwieńczone sukcesem, jednak opóźniły rozpoczęcie ofensywy ZSRR o około 5 tygodni. 23 czerwca 1941 r. Hitler potwierdza plan „Barbarossa". Atak jest prowadzony planowo aż do momentu, kiedy Hitler, bez porozumienia z Brauchitschem, mimo trudnych warunków klimatycznych, postanawia ponownie zaatakować Moskwę. Nie uznaje racji Brauchitscha ostrzegającego przed rosyjską zimą. Walki, toczone w klimacie zbyt ostrym dla Wehrmachtu, nie przynoszą oczekiwanych zwycięstw. Obrona Armii Czerwonej unicestwia plany podboju ZSRR. W początkach grudnia armie radzieckie przystępują do kontrofensywy. 19 grudnia 1941 roku Brauchitsch jest pozbawiony swych funkcji wojskowych. W1945 r. jest on aresztowany przez Brytyjczyków. Umiera w Hamburgu 18 października 1948 r.
|