|
Jerzy Bordziłowski był synem Mieczysława i Wiery, ojciec był lekarzem w
armii rosyjskiej i zmarł na froncie w 1917. Dzieciństwo spędził w
Chersoniu na Ukrainie, gdzie w 1918 ukończył gimnazjum. Po maturze
wstąpił do Chersońskiego Instytutu Nauk Politycznych.
1 września 1919 wstąpił do Armii Czerwonej i został wcielony do 422.
Pułku Piechoty. W składzie tego pułku walczył po stronie radzieckiej w
wojnie polsko-bolszewickiej, został wtedy wzięty do niewoli, z której
zbiegł po dwóch miesiącach i ponownie wrócił na front.
We wrześniu 1920 roku wstąpił do Oficerskiej Szkoły Wojsk
Inżynieryjno-Saperskiej w Kijowie, którą ukończył w 1922. Po jej
ukończeniu skierowany do służby w 16. Batalionie Saperów w Kazaniu jako
dowódca plutonu, a następnie kompanii i komendant szkoły podoficerskiej.
W trakcie służby w tym batalionie wstąpił w 1924 do Rosyjskiej Partii
Komunistycznej (bolszewików). W latach 1928–1931 był wykładowcą w Szkole
Oficerów Rezerwy w Saratowie, potem w latach 1931–1935 pełnił obowiązki
szefa wojsk inżynieryjno-saperskich 32. Dywizji Piechoty w Saratowie. W
tym czasie ukończył w 1933 akademicki kurs inżynieryjno-saperski. W
grudniu 1935 objął stanowisko pomocnika szefa wojsk
inżynieryjno-saperskich Nadmorskiego Okręgu Wojskowego na Dalekim
Wschodzie i funkcję tę pełnił do 22 czerwca 1941.
Po napaści Niemiec na ZSRR mianowany początkowo pomocnikiem, a następnie
szefem wojsk inżynieryjno-saperskich 21. Armii, która walczyła na
Froncie Południowo-Zachodnim. W walkach pod Icznią 1 września 1941
został ranny. Po powrocie ze szpitala w okresie od lipca do września
1942 pełnił funkcję szefa wojsk inżynieryjno-saperskich 64. Armii
walczącej w Stalingradzie. We wrześniu 1942 został mianowany generałem
majorem i szefem wojsk inżynieryjno-saperskich Frontu Woroneskiego. Na
tym stanowisku przygotowywał obronę, a następnie kontrofensywę na łuku
kurskim. W listopadzie 1943 został przeniesiony na stanowisko szefa
wojsk inżynieryjno-saperskich 33. Armii.
24 września 1944 został skierowany do służby w Wojsku Polskim, gdzie
objął stanowisko szefa wojsk inżynieryjno-saperskich 1 Armii Wojska
Polskiego, którą pełnił do 15 lutego 1945. Następnie został szefem wojsk
inżynieryjno-saperskich Wojska Polskiego. Na tym stanowisku pełnił
służbę do 1 września 1951.
W latach 1952–1954 studiował na Wyższym Kursie Akademickim przy Akademii
im. Klimenta Woroszyłowa. Po powrocie ze studiów do Polski 23 marca 1954
został szefem Sztabu Generalnego WP i jednocześnie wiceministrem obrony
narodowej (do 6 lutego 1965). W lutym 1965 został głównym inspektorem
szkolenia i jednocześnie pierwszym zastępcą ministra obrony narodowej.
Funkcje te pełnił do marca 1968, gdy zakończył służbę w Wojsku Polskim,
wyjeżdżając do ZSRR.
W latach 1951–1953 – prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej.
W latach 1954–1968 – członek PZPR, a w latach 1957–1968 – poseł na Sejm.
Po wyjeździe z Polski pełnił służbę w Korpusie Inspektorów Armii
Radzieckiej. Zmarł w 5 kwietnia 1983 w Moskwie, pochowany 8 kwietnia
1983 na cmentarzu Nowokuncewskim w Moskwie.
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
