|
 Radziecka
pilotka okresu II wojny światowej, druga na liście kobiet - asów
myśliwskich pod względem ilości zwycięstw. Znana jest zdrobniale jako
Katia Budanowa.
Urodziła się we wsi Konoplanka w obwodzie Smoleńskim w rodzinie
chłopskiej. Pracując w fabryce lotniczej w Moskwie, zainteresowała się
lotnictwem i wstąpiła do aeroklubu. W 1937 sama stała się instruktorem
pilotażu. Uczestniczyła też w pokazach lotniczych na samolocie
szkolno-akrobacyjnym UT-1.
Po ataku Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 podczas II wojny światowej,
wstąpiła ochotniczo do lotnictwa wojskowego i dostała się do "kobiecego"
586. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego (586. IAP), formowanego przez znaną
pilotkę Marinę Raskową, uzyskując stopień podporucznika (mładszyj
liejtnant). Latała na myśliwcu Jak-1. Pierwsze loty bojowe odbywała od
kwietnia 1942 nad Saratowem. 10 września przeniesiono ją z grupą innych
pilotek (m.in. Lidią Litwiak) do 437. IAP, walczącego nad Stalingradem.
Katia wyróżniała się szczególną odwagą w walkach, atakując często sama
lub w parze znacznie przeważające liczebnie bombowce. 6 października
samotnie podjęła walkę z 13 bombowcami Junkers Ju 88 i zestrzeliła jeden
z nich, odnosząc pierwsze zwycięstwo. W listopadzie zestrzeliła
zespołowo dwa myśliwce Bf 109 i indywidualnie Ju 88.
W styczniu 1943 została przeniesiona (z Lidią Litwiak) do 73.
Gwardyjskiego Pułku Lotnictwa Myśliwskiego (73. GIAP) 8. Armii
Powietrznej Frontu Południowego, latając jako skrzydłowy dowódcy pułku.
Wkróce uzyskała prawo do "samotnych polowań". Zestrzeliła następnie
kilka dalszych samolotów, w tym rozpoznawczy Fw 189. 23 lutego 1943
została odznaczona orderem Czerwonej Gwiazdy.
19 lipca 1943, podczas samotnej walki z trzema myśliwcami Bf 109 w
okolicy miasta Antracit obwodu Ługańskiego, Budanowa zestrzeliła jeden
samolot, lecz następnie sama została zestrzelona i poniosła śmierć.
Dane odnośnie liczby zwycięstw odniesionych przez Katię Budanową różnią
się w publikacjach, przy braku oficjalnej statystyki. Podaje się
najczęściej liczbę 11 zestrzeleń (6 indywidualnie i 5 zespołowo), lecz
są też podawane inne.
Pomimo przedstawienia jej do tytułu pośmiertnego Bohatera Związku
Radzieckiego, nie został jej on przyznany. Dopiero 1 października 1993
roku przyznano jej pośmiertnie tytuł Bohatera Federacji Rosyjskiej.
Została uhonorowana orderami Czerwonej Gwiazdy i Wojny Ojczyźnianej I
stopnia (dwukrotnie).
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
