|
 Pilot
i generał lotnictwa Stanów Zjednoczonych. Zasłynął przeprowadzeniem
podczas II wojny światowej brawurowego "Rajdu Doolittle'a" – pierwszego
udanego nalotu bombowego na Tokio.
Urodził się w Alameda w Kalifornii, lecz młodość spędził na Alasce. W
1925 otrzymał jako jeden z pierwszych tytuł doktora inżynierii lotniczej
na Massachusetts Institute of Technology.
Dzięki serii przełomowych, śmiałych lotów stał się w okresie
międzywojennym jednym z najsłynniejszych lotników. We wrześniu 1922
dokonał pierwszego z licznych pionierskich wyczynów, które przyniosły mu
większość znaczących trofeów lotniczych i międzynarodową sławę.
Samolotem DeHavilland DH-4 przeleciał całe USA, z Pablo Beach na
Florydzie do San Diego w Kalifornii w 21 godzin i 19 minut, dokonując po
drodze zaledwie jednego międzylądowania w celu uzupełnienia paliwa. W
1925, pilotując wodnosamolot Curtiss R3c, zwyciężył w wyścigu o Puchar
Schneidera.
Jego najistotniejszym wkładem w rozwój lotnictwa było jednak opracowanie
techniki latania przy pomocy instrumentów. Jako pierwszy pilot
wystartował, wykonał lot i wylądował samolotem korzystając wyłącznie z
instrumentów pokładowych. Był współtwórcą sztucznego horyzontu.
W styczniu 1942, w randze podpułkownika, został członkiem sztabu Sił
Powietrznych Armii. Przygotował – i zgłosił się na ochotnika do
prowadzenia – pierwszego amerykańskiego nalotu na Japonię. 18 kwietnia
1942 16 średnich bombowców B-25 Mitchell, pilotowanych przez ochotników,
wystartowało z lotniskowca Hornet i zaatakowało cele w Tokio, Kōbe,
Osace i Nagoi. Misja miała niewielkie znaczenie militarne, ale dała
ogromny efekt propagandowy. Sam Doolittle wyskoczył ze spadochronem nad
Chinami i powrócił do USA. Otrzymał z rąk prezydenta Rooseveta najwyższe
amerykańskie odznaczenie – Medal Honorowy i awans na generała.
W lipcu 1942 Doolittle został przeniesiony do 8 Armii Powietrznej, a we
wrześniu tego samego roku objął dowództwo 12 Armii Powietrznej w Afryce
Północnej. W marcu 1943 został dowódcą Strategicznych Sił Powietrznych w
Afryce Północnej. Następnie został dowódcą 15 Armii Powietrznej, aż
wreszcie we wrześniu 1945 objął dowodzenie 8 Armii Powietrznej, którą
dowodził – w Europie i na Pacyfiku – do zakończenia wojny. 10 maja 1946
przeszedł do rezerwy i objął stanowisko wiceprezesa Shell Oil, by w
późniejszym czasie przejąć kierowanie firmą.
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
