|
 Był
współorganizatorem Związku Walki Czynnej, a później także Związku
Strzeleckiego. W latach 1914-1917 walczył w Legionach Polskich, po
kryzysie przysięgowym internowany przez Niemców w Beniaminowie.
W wojnie 1920 roku dowodził 34 pp. W latach 1926-1934 piastował urząd
wiceministra spraw wojskowych, a od 1934 - inspektora Armii we Lwowie. W
okresie międzywojennym dowodził m.in. 31 BP, 20 BP, 22 BP i 3DP.
15 marca 1939 został mianowany dowódcą odcinka słowackiego, od 11 lipca
1939 dowódca Armii Karpaty, przemianowanej 6 września na Armię
Małopolską. Po rozpoczęciu kampanii wrześniowej opuścił swą armię
walczącą na linii Sanu i przeniósł się ze sztabem do Lwowa. Mianowany
dowódcą obrony Przedmościa Rumuńskiego, po agresji Związku Sowieckiego
18 września przekroczył granicę z Rumunią.
Resztę wojny spędził na Bliskim Wschodzie, najpierw w Ośrodku Zapasowym
Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, później w innych formacjach
tyłowych w Palestynie. Po wojnie pozostał w Wielkiej Brytanii.
Był odznaczony m.in.: Orderem Virtuti Militari kl. V, Orderem Polonia
Restituta kl. II, Krzyżem Niepodległości, sześciokrotnie Krzyżem
Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, francuską Legią Honorową kl. II i
III.
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
