HERMANN GÖRING (1893-1945)

Urodził się w Rosenheim w Bawarii 12 stycznia 1893 r. Jego ojciec, oficer kawalerii w stanie spoczynku, był wysokim urzędnikiem państwowym. Po ukończeniu Szkoły Kadetów w Karlsruhe i Wojskowego Gimnazjum w Lichtenfelde w okolicach Berlina, dziewiętnastoletni Hermann Góring rozpoczyna karierę wojskową w służbie księcia Wilhelma.

W pierwszej wojnie światowej bierze udział jako oficer lotnictwa. Swej brawurze zawdzięcza pierwsze odznaczenie wojskowe: Krzyż Żelazny I klasy. W miarę upływu czasu na tyle potwierdza on swe umiejętności wojskowe, że w wieku lat 25 zostaje dowódcą 27. eskadry lotnictwa. Jest już wówczas wielokrotnie wyróżnianym, doświadczonym pilotem mającym w swym dorobku prestiżowy order „Pour le merite".

Góring tak dalece sprzeciwia się traktatowi wersalskiemu, że odmawia służby w Republice Weimarskiej. Nic więc dziwnego, że w 1922 r. powróciwszy z dobrowolnego wygnania wstępuje w szeregi NSDAP i wkrótce należy do najbliższych współpracowników Hitlera, który od razu powierza mu funkcję szefa SA.

W1923 r. Góring uczestniczy w monachijskim puczu NSDAP, podczas którego jest ciężko ranny. Udaje mu się uciec do Austrii, ale na skutek owego postrzału do końca życia będzie zależny od środków przeciwbólowych. Po powrocie do Niemiec w 1927 r, Góring odnawia kontakt z Hitlerem. W 1928 r. zostaje deputowanym do Reichstagu, którego przewodnictwo obejmie cztery lata później. Powszechnie uważany byt za organizatora prowokacyjnego podpalenia jego gmachu w 1933 r., ale w „lipskim procesie", jaki się to­czył w tej sprawie w 1933 r., winą obciążono trzech bułgarskich komunistów.

W 1933 r. Góring obejmuje wysokie stanowisko ministra lotnictwa III Rzeszy i ministra spraw wewnętrznych Prus. Kładzie wówczas podwaliny pod organizację policji politycznej - Gestapo oraz inicjuje tworzenie obozów koncentracyjnych w Niemczech. Rok 1935 przynosi mu nominację na naczelnego dowódcę lotnictwa wojskowego (Luftwaffe).

Stopniowo Góring skupia w swym ręku olbrzymią władzę. Od 1936 r. kieruje także gospodarką wojenną III Rzeszy, co jeszcze umacnia jego wpływy. W1937 r. staje na czele wielkiego koncernu „Hermann Góring Werke", który potem będzie „przejmował" zakłady przemysłowe w Austrii, Czechosłowacji i w Polsce. Nic dziwnego, że pragnie żyć na miarę roli, jaką odgrywa. Swe nieograniczone zamiłowanie do przepychu zaspokajać więc będzie grabiąc mienie przeciwników politycznych w kraju i w krajach okupowanych.

19 lipca 1940 r. Hitler mianuje Góringa marszałkiem III Rzeszy. Tę polityczną funkcję będzie piastował niemal do końca i głównie on będzie odpowiedzialny za bombardowanie otwartych miast i ludności cywilnej podczas II wojny światowej, za rabunkową gospodar­kę na terenach okupowanych, za germanizację społeczeństwa polskiego. To właśnie jemu Luftwaffe zawdzięcza swe sukcesy. Należy do grona „najwierniejszych" współpracowników Hitlera. Toteż właśnie jego Führer wyznaczył na swego politycznego następcę.

Swe niemal nieograniczone wpływy Góring zaczyna tracić w 1941 r. w związku z niemożnością skutecznego przeciwstawienia się przez Luftwaffe potędze lotnictwa aliantów. Od tej pory kolejne porażki niemieckiego lotnictwa poważnie nadszarpną jego autorytet. Zwłaszcza po porażce pod Stalingradem straci niemal całkowicie zaufanie Führera. Odizoluje się więc w swej luksusowej rezydencji w Karinhall, otoczony ukochanymi dziełami sztuki, niezdolny zapobiec zbliżającej się katastrofie. Jeszcze na kilkanaście dni przed kapitulacją Berlina będzie próbował przejąć władzę, w związku z czym Hitler pozbawi go wszystkich funkcji.

W nadziei na odegranie roli negocjatora po upadku Rzeszy, Góring odda się dobrowolnie w ręce Amerykanów. Jednak jego złu­dzenia rozwieją się w więzieniu w Mondorf.

Wyrokiem Międzynarodowego Trybunału Wojskowego w Norymberdze Hermann Góring został skazany na karę śmierci. Wy­konania wyroku uniknął, wziąwszy na kilka godzin przedtem porcję cyjanku.