|
 Brytyjski
marszałek lotnictwa, propagator taktyki nalotów dywanowych, od 1942 do
1945 dowódca alianckiej floty bombowców w Europie.
Urodził się i dorastał w Wielkiej Brytanii, jednak wyjechał na początku
XX w. do Rodezji. W czasie I wojny światowej służył jako pilot w Royal
Flying Corps. W 1918 mianowany dowódcą eskadry nowo utworzonego RAF. W
ciągu 20-lecia międzywojennego przeszedł wszystkie szczeble wojskowej
kariery lotniczej.
W lutym 1942 mianowany marszałkiem lotnictwa i postawiony na czele
Dowództwa Bombowego RAF. Zreformował dotychczasową przynoszącą duże
straty maszyn i załóg taktykę bombowców, wprowadzając stworzoną w
oparciu o swe doświadczenia z I wojny metodę nalotów dywanowych. Jeszcze
w 1918 uważał masowe bombardowania z powietrza za najlepszy środek
niszczenia linii okopów.
Od tej pory zamiast wskazanych, pojedynczych i trudnych do trafienia
celów militarnych i przemysłowych głównym obiektem dla RAF i
wspierających go maszyn USA stały się całe niemieckie miasta
bombardowane falami tysięcy samolotów przy pomocy bomb zapalających.
Taktyka ta niosła za sobą niszczenie całych miast oraz ogromne straty
wśród ludności cywilnej. W opinii Harrisa miała doprowadzić do załamania
morale społeczeństwa niemieckiego.
Zniszczone w ten sposób zostały m.in.:
* Lubeka, 320 ofiar, 28 marca 1942
* Augsberg,
* Rostock, 6 tysięcy ofiar, 26 kwietnia 1942
* Kolonia, 468 ofiar, 31 maja 1942
* Hamburg, 40 tysięcy ofiar, 24 lipca-2 sierpnia 1943, Operacja Gomorrha
* Szczecin, 17 stycznia 1945
* Drezno, 120 tysięcy ofiar, 13-14 lutego 1945
Niemieccy naziści odpowiedzieli podobnymi rajdami bombardując miasta
angielskie, zwłaszcza te szczególnie cenne kulturalnie, rozpoczynając
nalotem na Torquay. Kolejno zbombardowali Brixham, Bognor Regis, Swanage,
Portland, Exmouth, Bexhill, Folkestone, Hastings, Lydd, Dungeness, Cowes
i Newhaven. Potem Exeter (70 ofiar, 23 kwietnia 1942), Bath (1300 ofiar,
25 kwietnia, Norwich (850 ofiar, 27 kwietnia), York (300 ofiar, 28
kwietnia), Canterbury (140 ofiar, 1 czerwca, Vergeltungsangriffe)
Po nalocie na Drezno Winston Churchill cofnął swoją zgodę na kontynuację
kampanii bombardowań. W 1946 po wyborach wygranych przez laburzystów
pominięty w liście rządu Attleego o zasługach wojennych. Wobec protestów
przeciwko bestialstwu masowych bombardowań odmówiono mu ustanowienia
specjalnego medalu dla uczczenia kampanii bombowej. Odszedł na emeryturę
i poświęcił się interesom w RPA.
Po powrocie Churchilla do władzy w 1951 odmówił przyjęcia tytułu lorda,
jednak po swym powrocie na Wyspy w 1953 przyjął tytuł baroneta. W 1992,
osiem lat po śmierci Harrisa, wystawiono mu pomnik w centralnym Londynie
odsłonięty przez królową Elżbietę II.
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
