|
Urodził się w Pietrowsku w guberni saratowskiej w
Rosji 13 stycznia 1893 (1 stycznia jul.). W 1915 został powołany do
armii rosyjskiej i walczył podczas I wojny światowej z Niemcami na
froncie południowo-zachodnim, dosłużywszy się stopnia feldfebla. W 1918
wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej, a w 1920 do partii komunistycznej
WKP(b). Walczył w wojnie domowej w Rosji oraz wojnie polsko-radzieckiej
w składzie 1. Saratowskiego Pułku Piechoty, 25. Dywizji Strzelców
(Czapajewa). Po wojnie ukończył szkołę piechoty, walczył następnie w
środkowej Azji z basamczami.
Od 1938 był komisarzem wojskowym Kirgiskiej SRR, w 1940 awansował na
generał-majora. Po ataku Niemiec na ZSRR, uczestniczył w formowaniu 316.
Dywizji Strzelców, która pod jego dowództwem w październiku i
listopadzie 1941 uczestniczyła w bitwie pod Moskwą, broniąc podejść do
Moskwy na kierunku Wołokołamska. W uznaniu zasług bojowych, w
listopadzie 1941 jego dywizja była przemianowana na 8. Dywizję Strzelców
Gwardii. Generał-major gwardii Panfiłow zginął w walce 18 listopada 1941
w okolicach wsi Gusieniewo, rejonu wołokołamskiego.
Pośmiertnie został mu nadany 12 kwietnia 1942 tytuł Bohatera Związku
Radzieckiego i Order Lenina. Był ponadto odznaczony dwukrotnie Orderem
Czerwonego Sztandaru (1921, 1929). Po śmierci jego nazwiskiem nazwano
m.in miasto Dżarkent, liczne zakłady i kołchozy, oraz 8. Zmotoryzowaną
Dywizję Strzelców; jego żołnierzy nazywano "panfiłowcami"
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
