|
 Z
pochodzenia był Prusakiem. Jego ojciec był kajzerowskim oficerem. Uważał
się za szlacheckiego neofitę, jego głównym celem było osiągnięcie jak
największych dystynkcji.
Od 1901 r. był pruskim oficerem polowej artylerii. 22 marca 1907 r.
zostaje mianowany podporucznikiem 46 pułku artylerii polowej w
Wolffenbüttel. Po ukończeniu Akademii Wojskowej jako porucznik służył w
sztabie.
Podczas I wojny światowej służył, jako oficer Sztabu Generalnego, a
także jako oficer sztabu XXI Korpusu, wraz z którym walczył w Karpatach,
zaś od 1917 r. jako oficer sztabowy 236 dyw. piech. walczył we Flandrii
i pod Artois. Ciężko ranny pod Verdun powrócił do służby dopiero w 1919
r. jako oficer sztabowy 3 dyw. piech. Szybko awansował, szczególnie po
dojściu do władzy nazistów. Od 1923 r. pracował w Ministerstwie
Reichswehry, zaś w trzy lata później został mianowany dowódcą 3 pułku
artylerii w Żaganiu. W okresie międzywojennym był Szefem sztabu 1 dyw.
kawalerii który stacjonował we Frankfurcie nad Odrą, a w 1928 r. dow. 2
pułku artylerii we Schwerinie.
W 1932 r był dowódcą artylerii III Korpusu w Berlinie. Do stycznia 1933
r był pułkownikiem, a po dojściu Hitlera do władzy zaczął awansować. W
tym też roku mianowany generałem majorem, a w kwietniu 1934 r. generałem
porucznikiem. Od 1936 r. jako generał artylerii, zaś w grudniu 1938 r.
zostaje mianowany Głównodowodzącym Heeresgruppe 6 i bierze udział w
zajęciu Sudetów przez wojska niemieckie. We wrześniu tego roku objął
dowództwo VI Okręgu Wojskowego . W 1938 r. został pozbawiony dowództwa.
Do czynnej służby został powołany w momencie wybuchu II wojny światowej.
W czasach porucznikowskich był członkiem Wielkiej Wojskowej Loży
Masońskiej.
Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej został mianowany dowódcą 4
armii. Jego zadanie polegało na przecięciu przez wojska niemieckie
korytarza pomorskiego, dzięki czemu szybciej można by zająć Gdańsk. 8
września 1939 r. jego jednostki docierają do Płocka. Wraz z oddziałami
uczestniczy w walkach nad Bzurą. 30 września za zasługi w przyczynieniu
się do Blitzkriegu w Polsce zostaje odznaczony Krzyżem Rycerskim i
podniesiony do rangi Generalobersta.
16 maja 1940 r. jego armia rozwija manewr, którego celem jest otoczenie
Anglików we Francji Północnej i Belgii. Czyli ponownie walczy we
Flandrii. W trzy dni później kwateruje w Le Nouvion, na terenie zamku
Bourbonów. Jako (ówczesny) generał zajmował pokój w którym przed laty
sypiał sam Napoleon. Tam też dowiedział się z ust płk. Schmundta, że
Kwatera Główna powzięła decyzję o stworzeniu Stanów Zjednoczonych Europy
pod przewodnictwem Niemiec. Kilka następnych dni spędził wraz ze sztabem
na zamku Linciaux gdzie gospodarowała dopiero co owdowiała hrabina
d'Oultremont wraz z siedmiorgiem dzieci. To właśnie jego oddziały
złamały francuski opór na rzece Risle i przekroczyły Sommę. Zaraz po
upadku Francji 28 czerwca udał się na zwiedzanie katedry Notre Dame. 19
lipca 1940 r. po zwycięstwie wojsk niemieckich w Norwegii zostaje
mianowany feldmarszałkiem i wszedł w skład kolegium 12 marszałków,
którzy mieli wpływ na dalsze losy wojny. Podczas walk we Francji jego
armia ulkowała się na północ od 12 Armii, której "pancerną pięścią" była
5 dywizja pancerna. 17 maja przybył do sztabu 7 dyw. panc., aby uzgodnić
z Rommlem dalsze działanie. 24 maja grupa Klugego mająca 40 dywizji
przystępuje do zabezpieczenia uderzenia na Paryż wzdłuż Sommy do La Fere,
aż do wybrzeża morskiego. 20 października odwiedza w Wilanowie rodzinę
Branieckich.
Z w/w armią związał się już do końca, bo w 1941 r. podczas agresji na
ZSRR również stanął na jej czele. Jego osławiona 4 armia dotarła do bram
Moskwy i była tak blisko, że jej żołnierze mogli obserwować na własne
oczy Kreml. 6 października 1941 r. wraz z 9 Armią gen. Straussa jego
formacje okrążyły pod Wiaźmą część sił lewego skrzydła Frontu
Zachodniego oraz Frontu Odwodowego. W tym też roku przyjął osobisty
prezent Hitlera w postaci 250 000 marek. 16 grudnia 1941 r. obejmuje
dowództwo G. A. "Mitte". Miejsce to zajął po von Bocku. Za udział w
walkach został odznaczony Krzyżem Żelaznym i dostał nagrodę 400 tys.
Reichsmarek. Za otrzymane pieniądze kupił sobie nieduży majątek na
Śląsku.
Podczas walk na Łuku Kurskim (5 lipca 1943 r.) na pozycje radzieckie od
strony północnej miała nacierać jego G. A. "Mitte". W ostatniej dekadzie
września wycofuje wojska ze Smoleńska w obawie przed okrążeniem. Trzy
dni po tym jak wieść o desancie Aliantów w Afryce Północnej obiegła
Europę Hitler rozkazał von Klugemu przerwać bitwę pod Kurskiem .
Jesienią dowództwo radzieckie planowało dokonanie uderzenia w rejonie
Orszy, gdzie stacjonowała 4 Armia gen. Gottharda Heinriciego. 12
października rankiem, kiedy nad doliną Miereja unosiła się mgła, o godz.
9.00 wojska radzieckie rozpoczęły atak. Niemcy widząc, że w walkach
bierze udział tylko polska dyw. im. T. Kościuszki, po dokonaniu
kontrataku odbili Połzuchy. W listopadzie 1943 r. został zdjęty z
zajmowanego stanowiska za krytykę decyzji Hitlera. 27 października miał
wypadek samochodowy, na skutek którego trafił do szpitala. Oficjalnie
podano, że ten fakt był powodem opuszczenia stanowiska dowódcy G. A. "Mitte".
Latem 1944 r. zostaje mianowany dowódcą G. A. "D". Od 3 lipca 1944 r
walczył już na zachodzie. Został mianowany Naczelnym Dowódcą Frontu
Zachodniego. Objął to stanowisko po feldmarszałku von Rundstedzie
odwołanym 30 czerwca 1944 r. Tego też dnia odbyło się w La Roche Guyon
pierwsze spotkanie Klugego z Rommlem. Wg danych SD z 1944 r. Kluge przez
całe życie był związany z wolnomularstwem i dzięki niemu często
pertraktował z Aliantami. Przykładem tego może być zgoda na rozejm w
celu wymiany rannych jeńców oraz personelu medycznego ( pielęgniarek i "Blitzmandel"
) oraz zwłok poległych wyższych oficerów.
16 lipca podpisał wraz z Rommlem "ultimatum" dla Hitlera, w którym
przedstawił sytuację frontu zachodniego. Był wmieszany w spisek z 20
lipca, uczestniczył w "sprzysiężeniu generałów". Na froncie zachodnim do
końca pertraktował z Anglikami i Francuzami o zawarcie pokoju.
Zawieszenie działań miało być pierwszą fazą. Jego wojsko miało objąć
pełną władzę na obszarach frontowych oraz terytoriach pasa reńskiego.
Von Kluge chciał stać się namiestnikiem Rzeszy dla obszarów przez siebie
kontrolowanych. Na wieść o zamachu na Hitlera zakazywał bombardowań
Anglii rakietami V1. Poinformował on centralę spisku 20 lipca 1944 r
(gen. Ludwika Becka), że Adolf Hitler uniknął śmierci. Po zamachu na
życie Hitlera miał zostać dowódcą frontu wschodniego. Chciał stworzyć
silniejszy front zachodni z Grup Armii "G " i "B" które miały oprzeć się
na południu o granicę szwajcarską. Po udaniu się Rommla na kurację
czaszki, obejmuje dowództwo nad G. A. "B"(19 lipca). 20 lipca odwiedził
Erwina w szpitalu. 1 sierpnia 3 Amerykańska Armia dowodzona przez gen.
Pattona zdobywa Avranches. Kluge już wówczas usilnie prosił Hitlera o
umożliwienie mu wycofania wojsk za linię Sekwany w celu uniknięcia
okrążenia. Jednak Hitler nie przyjmował tego do wiadomości. 4 sierpnia
Hitler wydał zarządzenie o przeprowadzeniu kontrofensywy pod kryptonimem
"Luttich". Jej zadanie polegało na odcięciu amerykańskiej 3 A od
jednostek 1 A. Ofensywa ruszyła trzy dni później, lecz jedynym sukcesem
wojsk Klugego było zdobycie Mortain. Tego też dnia wojska kanadyjskie
rozpoczęły atak na odcinku bronionym przez 12 dyw. panc. SS i 89 dyw.
piech. 11 sierpnia część G. A. "B" znalazła się w kotle. 15 sierpnia
1944 r został "zdjęty" ze stanowiska dowódcy frontu "West". Aresztowany
16 sierpnia przez Stroopa i przewieziony do Dombasle sur Heurthe w
Lotaryngii . Podczas przesłuchań został zastrzelony, natomiast światu
oznajmiono, że się otruł. Wg sprawozdania Stroopa 19 sierpnia 1944 r. po
wejściu do samolotu którym miał się udać na spotkanie z Hitlerem otruł
się. Brytyjski historyk Robert S. Wistrich podaje, że von Kluge popełnił
samobójstwo podczas podróży z Paryża do Metzu, rozgryzając fiolkę z
cyjankiem (18 sierpnia). W pożegnalnym liście, jeszcze raz wyraził
podziw dla wielkości i geniuszu Hitlera, oraz swą dozgonną wierność,
wzywając jednocześnie Führera do zakończenia "beznadziejnej walki..." .
Jak więc widać, zdania historyków co do śmierci Klugego są podzielone.
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
