|
 Urodził
się w rodzinie Mieczysława Mariana Komorowskiego herbu Korczak i Wandy
Zaleskiej-Prawdzic. Karierę wojskową rozpoczął w armii
austro-węgierskiej. W czasie I wojny światowej służył na froncie
rosyjskim i włoskim. W Wojsku Polskim od 1918. W wojnie bolszewickiej
dowódca 12. Pułku Ułanów. Brał udział w bitwie pod Komarowem (został w
niej ranny).
Następnie m. in. instruktor jazdy konnej w Głównej Szkole Artylerii i
Inżynierii w Warszawie (1922–1923), uczestnik olimpiady w Paryżu 1924 w
jeździectwie, zastępca dowódcy 8 Pułku Ułanów (1924–1926). W latach
1927–1938 dowódca 9. Pułku Ułanów.
W kampanii wrześniowej najpierw dowódca Ośrodka Zapasowego Zgrupowania
Kawalerii w Garwolinie, a następnie zastępca dowódcy Kombinowanej
Brygady Kawalerii płk Adama Zakrzewskiego w składzie Armii Lublin.
W konspiracji komendant Obszaru Kraków ZWZ, Od maja 1940 generał
brygady; po dekonspiracji i przedostaniu się do Warszawy zastępca
Komendanta Głównego ZWZ – Dowódcy AK, od 1 lipca 1943 (formalnie od 17
lipca) Dowódca AK. Od marca 1944 generał dywizji. Podjął decyzję o
wybuchu powstania warszawskiego. Od 30 września 1944 – Naczelny Wódz
Polskich Sił Zbrojnych. Po upadku powstania w niewoli.
Po wojnie przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie do 1946 był
Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie, 1947–1949 pełnił
urząd premiera rządu RP na uchodźstwie. Od lipca 1956 wchodził w skład
emigracyjnej Rady Trzech.
Odznaczony m.in. Orderem Orła Białego (pośmiertnie 1995). Miał tytuł
hrabiowski, pochodził z rodziny pieczętującej się herbem Korczak.
Żonaty od 1930 z Ireną hr. Lamezan-Salins (1904–1968). Miał z nią dwóch
synów: Adama i Jerzego.
W 2004 gen. Tadeuszowi Bór-Komorowskiemu został pośmiertnie nadany tytuł
honorowego obywatela miasta Głowna.
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
