|
 Uczestniczył
w I wojnie światowej, w latach 1930-1935 był szefem sztabu amerykańskich
sił lądowych, następnie w latach 1935-1941 został oddelegowany by
dowodzić siłami zbrojnymi Filipin. Przed wybuchem wojny wrócił do armii
amerykańskiej by dowodzić siłami amerykańskimi na Dalekim Wschodzie.
Przez pierwszy okres wojny z Japonią dowodził siłami broniącymi
Filipiny, nie zdołał jednak powstrzymać japońskiej ofensywy i musiał
opuścić Filipiny i ewakuować się do Australii. W latach 1942-1945 był
dowódcą wszystkich sił alianckich na obszarze południowo-wschodniego
Pacyfiku. Po dwóch latach siły pod jego dowództwem wyzwoliły Filipiny.
W 1945 roku został mianowany dowódcą sił sprzymierzonych na Dalekim
Wschodzie. 2 września tego roku przyjął kapitulację Japonii i stanął na
czele wojsk okupacyjnych. Pod jego zarządem przeprowadzono proces
demilitaryzacji i demokratyzacji państwa japońskiego.
Podczas wojny koreańskiej MacArthur dowodził siłami ONZ, i był
odpowiedzialny za lądowanie w Inchon, które było wielkim sukcesem sił
sprzymierzonych i na pewien czas przechyliło szalę konfliktu na ich
stronę, pozwalając im opanować prawie całe terytorium Korei Północnej.
To z kolei spowodowało zaangażowanie w wojnę sił komunistycznych Chin. W
odpowiedzi MacArthur chciał użyć broni atomowej przeciwko Chinom i
wielokrotnie domagał się od prezydenta Trumana pozwolenia na ataki
atomowe przeciwko chińskim miastom. Truman nie chciał wydać na to zgody,
w obawie że wciągnie to do konfliktu Związek Radziecki. Zawiedziony
brakiem pozwolenia, MacArthur zaczął donosić prasie że wojna zakończy
się amerykańską klęską.
W marcu 1951 roku siły amerykańskie powstrzymały chińską ofensywę i
sytuacja na froncie ustabilizowała się. Truman poinformował MacArthura o
swojej intencji rozpoczęcia negocjacji o zawieszenie broni, co
wykluczało rozszerzenie wojny na terytorium Chin. W odpowiedzi, w jawnej
niesubordynacji, MacArthur wydał swoje własne ultimatum dla Chin. W
konsekwencji 11 kwietnia, 1951 Truman zdymisjonował MacArthura.
Po swoim powrocie do Stanów MacArthur był owacyjnie witany przez tłumy.
Jego przemowa do połączonych izb amerykańskiego konresu została przyjęta
entuzjastycznie. Spodziewano się że MacArthur będzie ubiegał się o fotel
prezydencki podczas wyborów w 1952 roku. Z biegiem czasu jednak kulisy
jego dymisji zaczynały docierać do opinii publicznej i entuzjazm dla
jego kandydatury opadł. Ostatecznie MacArthur nie ubiegał się o fotel
prezydencki, który zdobył inny generał z czasów wojny, Dwight
Eisenhower.
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
