|
 Urodził
się 7 czerwca 1897 (kalendarz juliański?) we wsi Nazariewo w obwodzie
moskiewskim w rodzinie chłopskiej. Od 1917 wstąpił do partii
komunistycznej WKP(b). W 1918 został komisarzem politycznym w Armii
Czerwonej, służył podczas wojny domowej na wschodnim i południowym
froncie. Szybko awansował na zastępcę szefa sztabu brygady, a potem
dywizji. W 1921 ukończył radziecką Akademię Wojenną i służył następnie
na stanowiskach w sztabach związków operacyjnych. W 1931 wysłano go do
Niemiec na szkolenie, gdzie przebywał przez rok, mimo braku znajomości
języka niemieckiego. W 1936 walczył w wojnie domowej w Hiszpanii. Po
powrocie w czerwcu 1937 do Moskwy uniknął losu większości kombatantów i
objął stanowisko zastępcy szefa Sztabu Generalnego.
Od 1938 dowodził Leningradzkim Okręgiem Wojskowym i z tej racji stanął
na czele wojsk, które dokonały agresji na Finlandię. Wobec całkowitej
nieudolności został 7 stycznia 1940 pozbawiony tego stanowiska i objął
dowodzenie 7. Armią, walczącą na Przesmyku Karelskim, na kierunku
Wyborgu (Viipuri), zdobytego po ciężkich walkach w marcu 1940. Nie
wpłynęło to źle na jego karierę wojskową, gdyż 21 marca 1940 uhonorowany
został za działania w Finlandii tytułem Bohatera Związku Radzieckiego, 4
czerwca tego roku awansowano go do stopnia generała armii; ponadto
został członkiem Głównej Rady Wojskowej i od 14 sierpnia szefem Sztabu
Generalnego. Po konferencji oceniającej wyniki gier wojennych
prowadzonych w styczniu 1941 pozbawiono go tego stanowiska i objął
fukcję szefa Zarządu Szkolenia, zastępcy Ludowego Komisarza Obrony.
Prawdopodobnie w lutym 1941 roku został aresztowany pod zarzutem
szpiegostwa na rzecz Wielkiej Brytanii. Odbyło się to bez wiedzy szefa
NKWD.
Po wybuchu wojny radziecko-niemieckiej, 21 czerwca 1941 na mocy decyzji
Politbiura miał objąć dowodzenie Frontem Północnym, aczkolwiek dano mu
na krótko stanowisko dowódcy 11. Armii. Dowodził też 7., 4. i 33.
Armiami. Od grudnia 1941 do lutego 1944 dowodził Frontem Wołchowskim,
którego wojska m.in. w styczniu 1943 współdziałały z Frontem
Leningradzkim w przerwaniu blokady Leningradu. Od lutego 1944 dowodził
Frontem Karelskim. 26 października 1944 otrzymał stopień marszałka ZSRR.
Od kwietnia 1945 dowodził Nadmorską grupą wojsk, a od sierpnia 1945
wojskami 1. Frontu Dalekowschodniego, biorącego udział w wojnie z
Japonią w Mandżurii.
Po wojnie dowodził kilkoma okręgami wojskowymi (Nadmorskim, Moskiewskim,
Białomorskim, Północnym). W latach 1955-1964 był zastępcą Ministra
Obrony do spraw wyższego szkolnictwa wojskowego, a następnie generalnym
inspektorem Ministerstwa Obrony ZSRR. Był ponadto deputowanym Rady
Najwyższej ZSRR od I do V kadencji. Zmarł w Moskwie 30 grudnia 1968,
pochowany na Placu Czerwonym przy ścianie Kremla.
Odznaczony wieloma orderami, w tym orderem Zwycięstwa (1945), Złotą
Gwiazdą Bohatera Związku Radzieckiego, siedmiokrotnie orderem Lenina,
Orderem Rewolucji Październikowej, czterokrotnie Orderem Czerwonego
Sztandaru, dwukrotnie Orderem Suworowa I st., Orderem Kutuzowa I st. i
innymi.
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
