|
 Wziął
udział w I wojnie światowej, walczył między innymi pod Ypres w 1914 roku
oraz pod Sommą. Swój szlak bojowy w czasie II wojny światowej rozpoczął
od kampanii francuskiej 1940 roku. Dowodząc 2 Korpusem brytyjskim
skutecznie bronił Dunkierkę, dzięki czemu możliwa była ewakuacja
żołnierzy alianckich na Wyspy Brytyjskie.
W 1942 roku został skierowany do Egiptu. Dowodząc 8 Armią skutecznie
zahamował postępy niemieckiej Afrika Korps oraz włoskiej Włochy armii w
kierunku Nilu. We wrześniu 1942 roku zatrzymał wojska dowodzone przez
Rommla pod Alam el-Halfa, a listopadzie pobił go w drugiej bitwie pod El
Alamein. Bitwa ta okazała się punktem zwrotnym w wojnie o panowanie w
Afryce Północnej.
W 1943 Montgomery dowodził 8 Armią w inwazji Sycylii (Operacja Husky), a
następnie kontynentalnej części Włoch. Wraz z gen. Eisenhowerem
opracował plan lądowania aliantów w Normandii (Operacja Overlord).
6 czerwca 1944 roku dowodził inwazją na normandzkich plażach. W sierpniu
1944 został awansowany do stopnia marszałka. We wrześniu 1944 kierował
zaplanowaną przez siebie i nieudaną operacją Market Garden. Swój szlak
bojowy zakończył 2 maja 1945 roku nad Bałtykiem w Lütjenburgu. Został
brytyjskim przedstawicielem w Międzysojuszniczej Radzie Kontroli.
Karierę wojskową zakończył w 1958 piastując stanowisko zastępcy
Naczelnego Dowódcy sił NATO.
Marszałek Montgomery był kontrowersyjną postacią, a jego umięjetności
dowódcze oceniane są bardzo rozbieżnie. Część historyków zwycięstwo pod
El-Alamejn przypisuje w głównej mierze przewadze liczebnej
sprzymierzonych, a nie jakości dowodzenia. Z kolei działania
Montgomery'ego w Europie Zachodniej w 1944 roku spotykają się z krytyką
części historyków wojskowości (zwłaszcza operacje Goodwood, Totalize i
Market Garden).
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
