ERICH RAEDER (1876-1960)

Urodził się 24 kwietnia 1876 r. w małej miejscowości Wandsbeck koło Hamburga (dziś włączonej do tego miasta jako jego przedmieście), a zmarł w Kiel Kreuzen. Pochodził z rodziny nauczycielskiej. W1894 r. wstąpił do szkoły morskiej. W1897 r. (zatem już w wieku 21 lat) miał stopień oficera i brał udział w wojnie na Bliskim Wschodzie. W latach 1903-1904 ukończył Akademię Morską i został przydzielony do służby informacyjnej marynarki wojennej, a potem mianowany oficerem nawigacji jachtu Wilhelm II Hohenzollern. W 1912 r. został kapitanem okrętu.

Już przed pierwszą wojną światową był szefem sztabu admirała Hippera, dla którego na zawsze zachował uznanie. Na tym stanowisku uczestniczył w walkach w Doggebank i Jutlandii. Mianowany kapi­tanem fregaty w  1917 r., w rok potem dowodził krążownikiem Koeln. Wezwany do Berlina kierował centralną sekcją ministerstwa marynarki od października 1918 r. i został kapitanem okrętu w listopadzie 1919 r. Dalszy awans otrzymał w 1922 r., kiedy otrzymał nominację na kontradmirała. Potem został kolejno najpierw inspektorem marynarki, komendantem sił na Morzu Północnym, wiceadmirałem w 1925 r. i szefem sztabu marynarki wojennej Reichswehry w 1928 r., a w 1935 r. naczelnym dowódcą marynarki wojennej Trzeciej Rzeszy. Przyczynił się do odbudowy niemieckiej potęgi morskiej. Stworzył flotyllę okrętów wojennych, zainicjował budowę „kieszonkowych" pancerników.

W październiku 1939 r. przedstawił plan pozbawienia Wielkiej Brytanii dominacji na Morzu Północnym przez wykorzystanie baz mor­skich w Norwegii. W związku z tym w kwietniu 1940 r. podjął się opracowania planu morskiej części kampanii norweskiej.

Jego dziełem było również przygotowanie inwazji na Anglię, choć według niego marynarka niemiecka nie była wówczas do niej przygo­towana należycie. Stało się to powodem jego dwuletnich sporów z Hitlerem, który nie chciał zwiększać wydatków na budowę okrętów wojennych.

Byt zwolennikiem sojuszu Niemiec ze Związkiem Radzieckim przeciwko Anglii i Stanom Zjednoczonym. Jako mało operatywny a zbyt tradycyjny w działaniu, nie doceniający roli okrętów podwodnych w wojnie, został 30 stycznia 1943 r. przesunięty na stanowisko generalnego inspektora marynarki wojennej, a jego miejsce zajął Dönitz.

Aresztowany przez radzieckich oficerów we własnym mieszkaniu w Berlinie-Babelsbergu 23 czerwca 1945 r., wyrokiem Międzynarodowego Trybunału Wojskowego w Norymberdze jako jeden z trzech (obok Rudolfa Hessa i Waltera Funka) został skazany na karę dożywotniego więzienia z paragrafów 1,2,3, czyli za udział we wspólnym planowaniu wojny napastniczej, w jej przygotowaniu i przeprowadzeniu oraz za łamanie ustanowionych w Hadze i potwierdzonych na konferencji w Genewie praw wojennych.

Z powodu choroby, po dziesięciu latach odbywania kary, 26 września 1955 r. został zwolniony z więzienia w Berlinie-Spandau. Zmarł 6 listopada 1960 r.

Jest autorem kilku prac, wśród których najistotniejsze to: „Wojna na morzu w latach 1914-1918", „Wojna krążowników na wodach międzynarodowych" oraz interesującej biografii „Moje życie", wydanej w 1956 r.