|
 Akademię
Marynarki Wojennej ukończył w 1906. Posiadał ponadto wykształcenie
techniczne. W US Navy dowodził najpierw kilkoma niszczycielami, a
następnie pancernikiem USS "Mississippi". Przed wybuchem wojny pełnił
funkcję dowódcy 10. Okręgu Marynarki w San Juan na Portoryko.
Podczas bitwy o Midway dowodził 16. Grupą Uderzeniową (ang: Task Force
16), w skład której wchodziły dwa lotniskowce. Nie znający bliżej
operacji morskich na dużą skalę i w dodatku z udziałem lotnikowców
Spruance poradził sobie znakomicie, a jego decyzje podejmowane w trakcie
bitwy przyczyniły się do zatopienia czterech lotniskowców
nieprzyjaciela, a tym samym do przerwania pasma sukcesów Japonii na
Pacyfiku.
Po bitwie o Midway mianowany został szefem sztabu dowódcy Floty Pacyfiku
(CINCPAC), a następnie zastępcą dowódcy. W połowie 1943 mianowany został
dowódcą Floty Środkowego Pacyfiku. Z pokładu swego okrętu flagowego (USS
"Indianapolis") dowodził operacjami morskimi związanymi z zajęciem Wysp
Gilberta, Marshalla, Marianów, Iwo Jimy i Okinawy. W czerwcu 1944
pokonał flotę japońską w bitwie na Morzu Filipińskim. W końcu 1945
zastąpił adm. Nimitza na stanowisku dowódcy Floty Pacyfiku.
Nominacja Spruance'a na stopień admirała floty została zablokowana w
kongresie przez Carla Vinsona, zagorzałego zwolennika adm. Halseya[3].
Po przejściu na emeryturę w lipcu 1948 pełnił ważne funkcje - m.in. był,
w latach 1952-1955 ambasadorem USA na Filipinach.
Pochowany został z honorami wojskowymi na cmentarzu Golden Gate pod San
Francisco tuż obok adm. Nimitza i swego wieloletniego przyjaciela, adm.
Kelly'ego Turnera.
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
