KURT STUDENT (1890-1978)

Pochodził z Birkholz w Brandenburgii. Już w 1910 roku byt oficerem w batalionie myśliwców. Podczas pierwszej wojny światowej służył w lotnictwie jako pilot wojskowy. Wyróżnił się dowodząc eskadrą samolotów myśliwskich.

Mianowany kapitanem w 1918 roku, w 1923 roku otrzymał nominację na szefa służb technicznych niemieckich sił powietrznych szkolonych w tajemnicy w radzieckich bazach. Kiedy w 1934 roku odradzała się Luftwaffe, został mianowany pułkownikiem.

Ponieważ Göring był zachwycony możliwościami spadochronu, którego adaptacja do celów wojskowych przeprowadzona w Związku Radzieckim wypadła pomyślnie, najpierw powierzył Studentowi utworzenie eks­perymentalnej jednostki spadochronowej, a potem rozbudował ją do rozmiarów dywizji pod jego dowództwem.

W tym charakterze Student brał udział w Holandii w akcjach na Hagę, Rotterdam, Delft i Dordrecht oraz pod Eben-Emael w Belgii, otwierając niemieckim wojskom pancernym drogę w głąb Niderlandów. Odegrał więc ważną rolę podczas „wojny błyskawicznej" m. in. dzięki zastosowaniu szybowców do transportu wojsk desantowych. To jego 7. Dywizja Spadochronowa i 22. Dywizja Powietrzno - Desantowa generała von Sponecka wraz z 2. Flotą Powietrzną Luftwaffe generała Alberta Kesselringa rozpoczęły o świcie 10 maja 1940 roku inwazję na froncie zachodnim, doprowadziły do upokorzenia Francji i podporządkowania Niemcom Europy.

Najważniejszym wydarzeniem w pierwszych dwóch dniach tej ofensywy (10 i 11 maja) było zajęcie przez spadochroniarzy Studenta fortu Eben-Emael, u zbiegu Mozy i kanału Alberta, ponieważ uważano go za nie do zdobycia. Powodzenie przedsięwzięcia Niemcy zawdzięczali temu, że spadochroniarze wylądowali na sklepieniu fortu i z łatwością wywalczyli sobie drogę do środka, zaskakując całkowicie załogę, zupełnie nieprzygotowaną na tego rodzaju atak. Tysiąc dwustu dobrze wyszkolonych żołnierzy, ufnych zarówno w swe umiejętności jak i w wytrzymałość budowli, spodziewało się natarcia od strony lądu, tymczasem w ciągu zaledwie 3 godzin 80 spadochroniarzy opanowało twierdzę uciszając działa w tym rejonie. Belgia skapitulowała 28 maja, Francja w niespełna miesiąc potem, 22 czerwca 1940 r.

Student jeszcze staranniej przygotował następny desant - na Kretę w 1941 roku. Mimo to poniósł duże straty w ludziach, co sprawiło, że Hitler ograniczył rolę spadochroniarzy i - ku niezadowoleniu Studenta - we Włoszech byli oni użyci do akcji jako zwykła piechota.

Hitler jednak uważał Studenta za jednego z najlepszych swych oficerów, a jednocześnie nie darzył sympatią, jak każdego dowódcy nie odnoszącego spodziewanych sukcesów.

Nie przeszkadzało to jednak rozbudowie niemieckich sił spadochronowych, które w 1944 roku liczyły już aż 10 dywizji, i awan­sowaniu Studenta do stopnia współ-dowódcy - przy generale Blaskowitzu - Grupy Armii „H" w Holandii.

Hitler powierzył mu także delikatną misję uwolnienia Mussoliniego z Gran Sasso. 12 września 1943 roku Student wyśle 50 prze­szkolonych komandosów i spadochroniarzy, którzy wylądują zaledwie o kilka metrów od hotelu, w którym jest więziony Duce.

Nim Student i jego oddziały zostały wysłane do Polski w styczniu 1945 roku w celu zahamowania postępów Armii Czerwonej, brał jeszcze udział w bitwach pod Arnhem i Maastricht. Aresztowany przez aliantów w Niemczech 28 maja 1945 roku był sądzony, skazany na 5 lat więzienia, ale na skutek rewizji oskarżenia uwolniony w miesiąc potem. W 1953 roku został przewodniczącym stowarzyszenia byłych spadochroniarzy. Zmarł 1978 roku.