|
 Jeden
z wybitniejszych polskich dowódców kampanii wrześniowej 1939 r., obok
gen. Wiktora Thommée.
Urodził się 31 sierpnia 1884 w Płoniawach w powiecie makowskim jako syn
Aleksandra i Aleksandry z Ryksów. 7-klasową szkołę handlową z egzaminem
dojrzałości ukończył w 1904 r. Brał czynny udział w tajnych
organizacjach bojowych "Proletariat" i bojówkach PPS. W jego mieszkaniu,
których miał kilka, przechowywana była broń i "bibuła" nielegalna, a
także ukrywali się członkowie PPS, oraz innych organizacji
niepodległościowych. Aresztowany, kilkakrotnie siedział półtora miesiąca
w Cytadeli warszawskiej (Pawilon X) oraz dwukrotnie w więzieniu przy ul.
Daniłłowiczowskiej w Warszawie. Pozbawiony w drodze administracyjnej
praw wykształceniowych wcielony został do wojska rosyjskiego w głębi
Rosji, gdzie przebywał 2 lata. W latach 1909-1912 ukończył w Wyższej
Szkole Rolniczej w Warszawie 6-semestrowe Kursy Przemysłowo-Rolnicze. Po
odbyciu praktyki rolniczej pracował samodzielnie jako agronom. Od 26
kwietnia 1912 do 1 maja 1913 był kierownikiem folwarku doświadczalnego i
asystentem w Stacji Zootechnicznej w Szamocinie w byłym pow.
warszawskim. 1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej, w
której zakończył służbę w stopniu sztab. kapitana.
20 października 1917 przeszedł do II Korpusu Polskiego, gdzie dowodził 5
pułkiem strzelców. Do stopnia majora awansował w 1918 r. Po bitwie pod
Komowem dostał się do niewoli niemieckiej.
W Wojsku Polskim od stycznia 1919. W wojnie polsko-bolszewickiej
dowodził 44 Pułkiem Piechoty. Do stopnia pułkownika awansował w 1922 r.
i w marcu tego roku przeszedł na własną prośbę do rezerwy. W grudniu
1925 został powołany do służby czynnej i objął funkcję dowódcy piechoty
dywizyjnej 28 Dywizji Piechoty w Warszawie. Po powrocie do służby
dowodził piechotą 28 DP w Warszawie, potem tę samą funkcję pełnił w 23
DP w Katowicach. Ukończył III kurs Centrum Wyższych Studiów Wojskowych.
Od 2 maja 1928 był dowódcą 8 Dywizji Piechoty w Modlinie. Generałem
brygady został w 1929 r. W maju 1937 objął funkcję generała do prac przy
Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych na odcinku śląskim.
W wojnie obronnej Polski w 1939 r. dowodził Armią Kraków, w składzie 5
dywizji piechoty (6, 7, 21, 23 i 55 rezerwowa) oraz trzech brygad (10
zmotoryzowanej Brygady Kawalerii, Krakowskiej Brygady Kawalerii i l
Brygady Górskiej). Armia ta miała bronić przemysłowego regionu Górnego
Śląska i południowego skrzydła polskiego frontu. 2 września Armia Kraków
opuściła swoje pozycje, po tym jak niemieckie zagony pancerne wdarły się
w głąb polskiej obrony na styku obrony Armii "Kraków" z Armią "Karpaty"
na południu i Armią "Łódź". Gen. Szylling, pomimo tak ciężkiej sytuacji,
dał wyraz opanowania żołnierskiego rzemiosła najwyższej próby
przeprowadzając Armię Kraków (kilkakrotnie otaczany), aż na
Lubelszczyznę.
Był taktykiem i jako taki uznawał konieczność oszczędzania wojska z
myślą o użyciu oddziałów przy lepszej okazji. Ze strategicznego punktu
widzenia i oceny całej kampanii obrona Śląska choćby o dzień dłużej nie
miała większego znaczenia. 19 września 1939 gen. Szylling wraz z
ostatkami jego armii w grupie wojsk dowodzonych przez gen. Tadeusza
Piskora (dowódca Armii Lublin dotarły pod Tomaszów Lubelski. Szylling
proponował pozorowany atak na Tomaszów, zaś właściwy przez Narol nad
Tanwią. Jednak gen. T. Piskor zdecydował się atakować wyłącznie
Tomaszów. Oddziały polskie stoczyły swą ostatnią bitwę – niemiecka
zapora w Tomaszowie była zbyt silna, pozostałą jedynie kapitulacja.
20 września po raz drugi dostał się do niemieckiej niewoli. Niemal cały
okres wojny, do 30 kwietnia 1945 spędził gen. Szylling w obozie
jenieckim VII A Murnau. Wyzwolony przez Amerykanów – wyjechał najpierw
do Francji, następnie do Wielkiej Brytanii i Kanady. Mieszkał w
Montrealu, gdzie zmarł 17 czerwca 1971. Miejscem jego wiecznej warty
jest cmentarz Satveur des-Mont. Rok po zakończeniu wojny mianowano
Antoniego Szyllinga generałem dywizji.
Odznaczony między innymi Orderem Virtuti Militari 4 i 5 kl., Orderem
Odrodzenia Polski 3 i 4 kl., trzykrotnie Krzyżem Walecznych oraz Złotym
Krzyżem Zasługi.
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
