|
 Urodził
się 18 lutego (6 lutego jul.) 1895 we wsi Frumanka koło Odessy w
rodzinie chłopskiej, z pochodzenia Ukrainiec. W 1915 został powołany do
wojska rosyjskiego i walczył w pierwszej wojnie światowej z Niemcami. W
1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej. Walczył w wojnie domowej dowodząc
plutonem, szwadronem, a w końcu 1. Krymskim Rewolucyjnym pułkiem, z
którym w sierpniu 1918 brał udział w obronie Carycyna. Od listopada
dowodził brygadą kawalerii. W 1919 wstąpił do partii komunistycznej
RKP(b). W wojnie polsko-bolszewickiej dowodził 6. Dywizją Kawalerii
(listopad 1919 - sierpień 1920), następnie 4. Dywizją Kawalerii,
wchodzącymi w skład 1. Armii Konnej Budionnego. Był kilkakrotnie
raniony. W 1922 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego.
Po zakończeniu wojny ukończył wyższe kursy wojskowe w 1922, 1927 i 1930.
Dowodził 3., a następnie 6. Korpusem Kawalerii. W 1933 został zastępcą
dowódcy białoruskiego okręgu wojskowego, a w 1935 - kijowskiego okręgu
wojskowego. Od czerwca 1937 dowodził północnokaukaskim okręgiem
wojskowym, od września 1937 charkowskim okręgiem wojskowym, a od lutego
1938 — kijowskim specjalnym okręgiem wojskowym.
We wrześniu 1939, w stopniu komandarma był dowódcą Frontu Ukraińskiego
uczestniczącego w agresji na Polskę. Objął również dowództwo nad
wojskami w czasie drugiego etapu wojny radziecko-fińskiej, od 7 stycznia
1940. Za dowodzenie w tej wojnie 21 marca 1940 przyznano mu tytuł
Bohatera Związku Radzieckiego.
7 maja 1940 mianowano go marszałkiem Związku Radzieckiego. Od maja 1940
do lipca 1941 był ludowym komisarzem obrony ZSRR, po Woroszyłowie. W
czerwcu 1941 po agresji niemieckiej, stał się z racji stanowiska
komisarza przewodniczącym Stawki i tytularnym Naczelnym Wodzem wojsk
radzieckich (faktycznym był Józef Stalin). Na początku lipca 1941 z
rozkazu Stalina wyruszył dowodzić wojskami Frontu Zachodniego oraz
pięcioma armiami rezerwowymi. Dowodzeni przez niego żołnierze nie
powstrzymali uderzenia niemieckiego. 30 września 1941 objął dowództwo
Frontu Południowo-Zachodniego. W kwietniu 1942 w czasie ofensywy w
kierunku Charkowa stracił 250 tys. żołnierzy. W lipcu objął dowództwo
Frontu Stalingradzkiego, lecz 23 lipca Stalin odwołał go do Moskwy. Od
października 1942 do marca 1943 dowodził Frontem Północno-Zachodnim.
Brak sukcesów jego wojsk przesądził o przeniesieniu go jako
przedstawiciela Kwatery Głównej Naczelnego Dowództwa do zajęć
koordynowania działań frontów. Między innymi, od sierpnia 1944 do końca
wojny koordynował działania sztabów 2., 3. i 4. Frontu Ukraińskiego.
Po wojnie dowodził kolejno kilkoma okręgami wojskowymi (1945-46 -
baranowiczowski, 1946-49 - południowouralski, 1949-60 - białoruski okrąg
wojskowy). Od 1960 roku był w grupie generalnych inspektorów
Ministerstwa Obrony ZSRR. 18 lutego 1965, w 70. urodziny przyznano mu
drugi tytuł Bohatera Związku Radzieckiego za zasługi dla sił zbrojnych.
Zmarł 31 marca 1970; pochowany przy ścianie kremlowskiej na Placu
Czerwonym w Moskwie.
Odznaczony wieloma orderami, w tym orderem Zwycięstwa (1945),
pięciokrotnie orderem Lenina (1938, 1940, 1945, 1955, 1970), Orderem
Rewolucji Październikowej (1968), pięciokrotnie Orderem Czerwonego
Sztandaru (1920, 1921, 1930, 1944, 1947), trzykrotnie Orderem Suworowa I
st. (1943, 1944, 1945) i innymi. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR
od I do VII kadencji, w latach 1939-1952 był członkiem Komitetu
Centralnego WKP(b).
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
