|
 W
1915 ukończył Cesarską Akademię Wojskową ze stopniem podporucznika. W
latach 1919-1922 przebywał w Niemczech i Szwajcarii jako attache
wojskowy. Od 1920 związał się z Toseiha (Ugrupowaniem Kontroli), będącą
obok Kodoha (Ugrupowaniem Cesarskiej Drogi) jedną z czołowych
nacjonalistycznych frakcji w armii. W latach 1935-1937 był dowódcą
Kempeitai, japońskiej żandarmerii wojskowej w Armii Kwantuńskiej,
stacjonującej na półwyspie Kuantung, a następnie został szefem jej
sztabu. Nie brał czynnego udziału w próbie przewrotu wojskowego zwanego
incydentem 26 lutego 1936 roku. W 1938 otrzymał stanowisko wiceministra
wojny. W latach 1940-1941 został mianowany ministrem wojny w drugim
gabinecie księcia Fumimaro Konoe. W przeciwieństwie do polityki
zagranicznej Konoe, Tojo opowiadał się za wypowiedzeniem wojny Stanom
Zjednoczonym. Był za ścisłym sojuszem z państwami osi oraz za wspólnym
zwalczaniem międzynarodowego komunizmu
Książę Fumimaro Konoe podał się do dymisji 18 października 1941. Cesarz
Hirohito mianował tego samego dnia Tojo na stanowisko premiera. Tojo
stanął na czele rządu, a zarazem pozostał w czynnej służbie wojskowej.
Zyskał dzięki temu władzę dyktatorską i dowództwo nad japońskimi siłami
zbrojnym. Był pomysłodawcą ataku na Pearl Harbor, skutkiem czego Japonia
przystąpiła do II wojny światowej. Tojo ponosi odpowiedzialność za
dalszą politykę ekspansji oraz za masowe ludobójstwo i zbrodnie wojenne
popełniane na terenach Azji oraz Pacyfiku, wskutek których śmierć
poniosło 8 milionów ludzi. Wydał min. rozkaz bezwzględnego traktowania
wziętych do niewoli żołnierzy alianckich oraz mordowania schwytanych
lotników, którzy według niego byli zbrodniarzami wojennymi. Popierał
prowadzenie dalszych badań w obozach takich jak oddział 731, w których
przeprowadzano eksperymenty na ludziach. W związku z niepomyślnym dla
Cesarstwa Japonii przebiegiem wojny, ustąpił ze stanowiska premiera 22
lipca 1944 roku.
Po zakończeniu II wojny światowej próbował popełnić samobójstwo, jednak
udało się go uratować i został aresztowany przez aliantów. Został
postawiony w 1946 roku przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym dla
Dalekiego Wschodu w Tokio i oskarżony o udział w zbrodniach wojennych. W
1948 roku został uznany winnym i został skazany na karę śmierci przez
powieszenie. Egzekucja odbyła się w Tokio, 23 grudnia 1948 roku.
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
