|
 W
czasie I wojny światowej Zacharow uniknął poboru do wojska i aktywnie
działał w ruchu antywojennym. W kwietniu 1917 roku wstąpił do
bolszewickiej Czerwonej Gwardii. W tym samym roku w październiku brał
udział w szturmie na Pałac Zimowy.
Brał udział w wojnie domowej awansując w Armii Czerwonej. Studiował w
prestiżowej Akademii Wojskowej im. Frunzego. We wrześniu 1935 roku, w
wieku 35 lat, objął dowództwo pułku, a w 1936 roku został wysłany do
nowo utworzonej Akademii Sztabu Generalnego. Przeżył stalinowskie
czystki i w lipcu 1937 roku został mianowany szefem sztabu
Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, zaś w maju 1938 roku pomocnikiem
szefa Sztabu Generalnego Armii Czerwonej. W 1940 roku po zmianach
personalnych w kierownictwie sił zbrojnych (powodem zmian była wojna z
Finlandią – zob: wojna zimowa 1939-1940), Zacharow został przeniesiony
na szefa Sztabu do nowo utworzonego Odeskiego Okręgu Wojskowego. Po
ataku Niemiec na Związek Radziecki w czerwcu 1941 roku, Zacharow w
stopniu generała majora objął funkcję szefa sztabu nowo sformowanej 9
Armii, utworzonej z wojsk Odeskiego Okręgu Wojskowgo. Następnie był
szefem sztabu Ukraińskiego 2 Frontu, a pózniej Frontu Zabajkalskiego.
Po zakończeniu II wojny światowej kierował Akademią Sztabu Generalnego.
W styczniu 1949 roku zastąpił na stanowisku szefa wywiadu wojskowego GRU
Nikołaja Trusowa i zarazem został zastępcą szefa sztabu generalnego. Z
obydwu stanowisk został zdjęty w 1952 roku, jego miejsce na stanowisku
szefa GRU zajął Michaił Szalin.
Po śmierci Józefa Stalina w marcu 1953 roku, Zacharow spychany był na
coraz niższe stanowiska w hierarchii wojskowej, ale w maju 1954 roku
został mianowany dowódcą Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, a następnie
grupy wojsk stacjonujących w Niemieckiej Republice Demokratycznej. W
1959 roku awansowany na marszałka Związku Radzieckiego i w 1960 roku
mianowany szefem Sztabu Generalnego. Stracił to stanowisko w 1963 roku,
w ramach zmiany w radzieckim kierownictwie polityczno-wojskowym po
Kubańskim Kryzysie Rakietowym. W marcu 1963 roku powierzono mu ponownie
komendę Akadamii Sztabu Generalnego. Później Zacharow brał udział w
spisku przeciwko Nikicie Chruszczowowi i po jego obaleniu w październiku
1964 roku, przywrócono mu stanowisko szefa Sztabu Generalnego, które
zajmował do września 1971 roku. Zmarł cztery miesiące później, w 1972
roku.
Tekst ten jest
udostępniony na licencji [GNU
Free Documentation License]
Pochodzi on z w Wolnej
Encyklopedii Sieciowej
Wikipedia
|
